واز روايات ديگر أئمة قوم مثل بيهقى وعبد الرزاق وطبرانى وابوالفدا وابن شحنه وآمدى وغير ايشان نيز ثابت است گفتن مثل اين كلمه . وگفتن اين كلمه دلالت واضحه دارد بر آنكه عمر نمىخواست كه زياد شهادت بر زناى مغيره بدهد ، وهمين است مراد أهل حق از تلقين . اما آنچه گفته : ومثل حضرت أمير [ ( عليه السلام ) ] هم در آنجا حاضر بود . پس حاضر شدن آن حضرت دليل رضا به فعل عمر نمىتواند شد ، ومع هذا چون مغيره به امر عمر ابوبكره را - كه شاهد أول بود - به تهمت شهادت زور حدّ قذف زد ، وابوبكره بار ديگر گفت : ( أشهد أن المغيرة فعل كذا . . وكذا ) ، وعمر قصد كرد كه بار ديگر ابوبكره را حدّ زند ، حضرت أمير المؤمنين ( عليه السلام ) فرمود : « إن ضربته رجمتُ صاحبك » . . ونهاه عن ذلك . يعنى اگر تو خواهى زد - اى عمر - ابوبكره را ، رجم خواهم كرد من صاحب تو را - يعنى مغيره را - ونهى كرد آن حضرت عمر را از ضرب ابوبكره بار ديگر ، چنانچه علامه ابن خلّكان وعلي بن الحسين الاصفهاني وبيهقى - كما نقله السيوطي والمتقي - ذكر كرده‌اند ( 1 ) ، واين كلام حضرت دليل صريح است بر اينكه نزد آن حضرت ثابت شده بود كه مغيرة بن شعبه قابل رجم است ، وعمر ديده ودانسته أو را رجم نكرده .

--> 1 . مراجعه شود به : وفيات الأعيان 6 / 366 ، الأغاني 16 / 104 - 110 ، شرح ابن أبي الحديد 12 / 234 ، كنز العمال 5 / 423 .